Είναι τελικά το επίδομα ανεργίας βοήθεια ή ένα έξυπνο τρικ για να παραμείνετε δέσμιοι της κρατικής μηχανής; Ενώ χιλιάδες Έλληνες τρέχουν να προλάβουν τις αιτήσεις, η σκληρή οικονομική πραγματικότητα δείχνει κάτι που ελάχιστοι τολμούν να πουν δημόσια.
Η πρόσφατη εκτίναξη των αναζητήσεων για το «επίδομα ανεργίας» (με πάνω από 10.000 αναζητήσεις το τελευταίο 24ωρο) δεν είναι απλώς μια στατιστική καταγραφή· είναι το σύμπτωμα μιας βαθιάς παθογένειας που κατατρύχει την ελληνική οικονομία. Σε μια χώρα που μοιάζει να έχει εθιστεί στη λογική της «επιδοματικής αναπνοής», το κράτος συνεχίζει να παίζει τον ρόλο του μεγάλου ευεργέτη, χρησιμοποιώντας βέβαια τα χρήματα που προηγουμένως έχει αποσπάσει βίαια από τους ίδιους τους πολίτες του μέσω της ληστρικής φορολογίας.
Η Ψευδαίσθηση του “Δωρεάν” και η Καμπύλη του Laffer
Είναι εξόργιστο να παρακολουθεί κανείς την αυτοϊκανοποίηση των κυβερνώντων όταν ανακοινώνουν αυξήσεις σε επιδόματα ή «κοινωνικά πακέτα». Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο κυνική: το κράτος δεν παράγει πλούτο. Κάθε ευρώ που καταλήγει σε μια «επιταγή» ή ένα επίδομα, έχει αφαιρεθεί από την παραγωγική οικονομία μέσω ενός δαιδαλώδους συστήματος φόρων.
Όπως έχει αποδειχθεί ιστορικά, όταν η φορολογία ξεπερνά ένα ορισμένο όριο (φαινόμενο που περιγράφεται στην οικονομική επιστήμη ως η στιγμή που οι υψηλοί συντελεστές μειώνουν τα συνολικά έσοδα), το κίνητρο για εργασία και επένδυση εξαφανίζεται. Για να μπορέσει η γραφειοκρατία να μοιράσει ένα επίδομα, πρέπει πρώτα να έχει στραγγαλίσει την επιχειρηματικότητα, αποτρέποντας τη δημιουργία πραγματικών, παραγωγικών θέσεων εργασίας που θα καθιστούσαν το επίδομα αχρείαστο.
Το Επίδομα ως Εργαλείο Κοινωνικού Ελέγχου
Το επίδομα ανεργίας δεν είναι δίχτυ ασφαλείας· είναι μια χρυσή αλυσίδα. Στη σφαίρα της πολιτικής οικονομίας, αυτό ονομάζεται «εξάρτηση από το κράτος πρόνοιας». Μετατρέπει τον ελεύθερο άνθρωπο σε υπήκοο που περιμένει την έγκριση μιας επιτροπής για να επιβιώσει. Την ίδια στιγμή, η περιβόητη «έκπτωση φόρου», που επίσης τρεντάρει στις αναζητήσεις, λειτουργεί ως το απόλυτο εμπαιγμό: το κράτος πανηγυρίζει επειδή αποφάσισε να μας επιστρέψει ένα ελάχιστο μέρος από τα ήδη κλεμμένα.
Σκεφτείτε το εξής: Αν ο εργαζόμενος κρατούσε το σύνολο του μισθού του χωρίς τις υπέρογκες «ασφαλιστικές εισφορές» (που στην πραγματικότητα είναι ένας ακόμη φόρος στην εργασία), θα είχε την οικονομική δυνατότητα να δημιουργήσει το δικό του ιδιωτικό δίχτυ ασφαλείας, χωρίς να χρειάζεται να παρακαλά κανέναν υπουργό.
Η Στρέβλωση των Κινήτρων και η Ανεργία
Υπάρχει ένας απαράβατος οικονομικός νόμος: Όταν επιδοτείς κάτι, παίρνεις περισσότερο από αυτό. Όταν το κράτος επιδοτεί την ανεργία, ουσιαστικά δημιουργεί κίνητρα για την παράτασή της. Πολλοί συμπολίτες μας βρίσκονται στην τραγική θέση να πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα σε μια κακοπληρωμένη (λόγω φόρων) εργασία και ένα επίδομα που τους επιτρέπει να επιβιώνουν οριακά. Αυτό δεν είναι “κοινωνική πολιτική”, είναι η καταστροφή του εργασιακού ήθους και της ατομικής ευθύνης.
Συμπέρασμα: Η Ελευθερία δεν Επιδοτείται
Αν θέλουμε πραγματική ευημερία, η λύση δεν βρίσκεται στα ψηφιακά πορτοφόλια και στα vouchers, αλλά στην πλήρη απόσυρση του κράτους από την τσέπη μας. Η ευημερία δεν νομοθετείται σε υπουργικά γραφεία. Μόνο αν σταματήσουμε να αντιμετωρίζουμε το δημόσιο ταμείο ως «μαγικό κέρνα» και απαιτήσουμε τη δραστική μείωση του κράτους, θα μπορέσουμε να διεκδικήσουμε ξανά την οικονομική μας αξιοπρέπεια.
Όσο ο κόσμος θα ψάχνει πώς θα πάρει πίσω κάτι από τα δικά του μέσω επιδομάτων, το σύστημα θα συνεχίσει να μεγαλώνει, να καταναλώνει τις σάρκες της ιδιωτικής οικονομίας και να παρακμάζει, εις υγείαν των κορόιδων που ακόμη πιστεύουν ότι υπάρχει “δωρεάν” χρήμα.
